September 2008


UK based Lazarides gallery is in NYC for two weeks with the Outsiders New York exhibition. The gallery’s artists paint large scale murals to coincide with the exhibition.

Banksy piece near Grand Street and Wooster

2nd Banksy piece near Howard and Broadway

JR on Houston and Bowery

and also on 12th Street between 1st Avenue and Avenue A

Conor Harrington on West 13th and Washington

Mode’s will be on Canal and Green

Advertisements

“…Three weeks before J.P. Morgan bought WaMu’s deposits for $1.9 billion, officials at the Federal Deposit Insurance Corporation had called J.P. Morgan to say that the FDIC was carefully monitoring WaMu and that a seizure of its assets was likely…

…J.P. Morgan had known for three weeks that if WaMu was seized, and J.P. Morgan won the assets, the big bank would want to raise enough capital to keep its Tier 1 capital at at least 8%. Tier 1 capital is the gauge of a bank’s health watched by regulators, and it measures whether a bank has sufficient capital to cushion future losses. The federal government requires a minimum Tier 1 ratio of 4%, and 8% is typically thought to be robust. J.P. Morgan’s plan was to gather $8 billion in one big capital-raising, which would put its Tier 1 ratio between 8% and 8.5%.

It is not, however, easy to raise $8 billion of capital without revealing why. J.P. Morgan could not risk revealing anything about WaMu’s potential seizure, or face the FDIC’s wrath and a major market disruption. So the bank chose a strategy that has become increasingly popular in these times of crisis: “wall-crossing.”

Here’s how it worked. J.P. Morgan picked 10 major financial firms that could help the bank raise money. None were sovereign wealth funds or private equity firms, according to people familiar with the situation; all 10 were U.S. asset managers, and several were already among the list of the biggest J.P. Morgan shareholders. Some of the firms — who remain unnamed — also helped Goldman Sachs raise billions of dollars last week.

J.P. Morgan’s bankers called the 10 chosen firms and posed a question: the bankers were advising a U.S. bank that was contemplating a strategic acquisition of a retail bank, and a capital-raising could be connected. The bankers could not reveal their client until the bidding was done. Did the investors want to hear more? If they said yes, they would get details; if they said no, they would be left out in the cold on a deal that could potentially move the markets.

Nine of the 10 investors that J.P. Morgan invited said they were interested in hearing more. As soon as they agreed, they were asked to sign confidentiality agreements that would make them official J.P. Morgan insiders, which would mean that they could not trade in the bank’s stock. J.P. Morgan’s CEO, Jamie Dimon, along with CFO Mike Cavanagh and retail chief Charlie Scharf triple-teamed to speak with the investors in half-hour conference calls that extended throughout the day on Thursday. The investors were told that the U.S. bank in question was J.P. Morgan itself. Some of the investors independently guessed that the takeover candidate was WaMu, but none knew that a potential seizure of WaMu’s assets was in the works, nor did J.P. Morgan tell them.

By the end of the day, J.P. Morgan had raised $7 billion from the nine investors. By 9:15 p.m., when J.P. Morgan held its public conference call to announce the deal, all seven investors were taken off the “insiders” list and no longer had any access to material non-public information about the bank. J.P. Morgan also planned to raise another $1 billion in the capital markets on Friday by opening the offering to anyone who wanted to participate. Meanwhile, Dimon repeatedly touted the effort as an “offensive” one, painting the capital-raising as an effort to get ahead while other banks, he indicated, were just trying to keep up…”

WSJ – Deal Journal, September 29.

While Wall Street’s facade is transforming amidst the credit crunch, banking giants such as Barclays and JP Morgan enjoy their reinforced power. JP Morgan, with the acquisition of one of US largest banks, Washington Mutual, raised to become nation’s second largest bank, behind Citigroup Inc. On the other hand, Barclays, the UK bank, enters the US market with the purchase of Lehman Brothers and raises to the league of world’s top 10 investment banking businesses. Although its logo adorns the renowned Lehman building on Wall Street, Barclays seems far removed from vanity. Last week at the Clintton Global Initiative (CGI) Annual Meeting, held in New York, President Bill Clinton anounced that Barclays will make a three-year commitment amounting USD 20 million to provide community financial services across Africa, Asia and Latin America.

With all due respect to skepticism on Wall street, access to financial services still remains vital for sustainable economic growth. 2 billion people in the world, of which 20 million are in US, don’t have savings accounts, let alone checking accounts, nor do they have access to credit and insurance services. Microfinance has enabled borrowing and saving schemes for those with entreprenerial skills but without any means to realize them. What may be considered part of much debated philontrocapitalism, the work of microfinance institutions, depends on small-scale lending and business development. Keeping the emphasis on “small-scale” in mind, the direct involvement of world-class financial players in microfinance has raised potential issues of corruption and mission-drift.

Against all doubts on commercial bank involvement in providing saving and loans services to poor people, Barclays has followed a more laudable path. The UK finance giant funds the Katine project that started out in 2007 as a joint project between Barclays, the Guardian Media Group, and African Medical and Research Foundation (AMREF) to develop socio-economic sustainability in north-east Uganda. What makes Barclays’ involvement without fault is that it works through the existing savings and loans associations rather than trying to expand Barclays’ branches (even if it did, Katine people are so poor that they would not be qualified for any of the bank’s services). The UK finance giant supports Village savings and loans associations (VSLAs) that are set up in the region by the humanitarian organization, Care International.

Run and set up by groups of 15-20 people, VSLAs act as banks where debtors are also the creditors. Each member deposits a fixed amount of money on a regular basis, that adds up to a sum of available money for credit. From that sum, members can borrow, usually on short-term basis and with high interest. At the end of each year the members are paid back their money with added interest.

Self-owned and self-financed, VSLAs proved to be a major success and with Barclays’ USD 20 million commitment, the Katine project will be replicated in other developing regions. As for the bank’s impact on its subsidiaries, Barclays has already started looking for ways to incorporate Lehman’s charity expenses, which amounted to USD 39 million last year, compared to Barclays’ USD 108 million.

There have been 13 bank failures this year, including this week’s Washington Mutual Inc. — the largest bank failure in U.S. history. Another large bank, IndyMac, went broke in July. While that number is still well below the number of financial institutions that went bankrupt during the savings-and-loan crisis of the late 1980s and early 1990s, it has depositors on edge.

The vast majority of depositors have less than $100,000 in their accounts and are protected by federal insurance no matter what happens to their banks. Still, there are steps large depositors can take to protect themselves, and things that any saver can do to minimize hassles in the coming months. Here is a primer on bank collapses:

What happens when a bank fails?

If another bank buys the bank, as was the case with J.P. Morgan Chase & Co. buying WaMu this week, then it is business as usual. Customers of the failed bank can continue to write checks and withdraw their money — typically without any interruption in service.

If, however, no buyer steps in, then the Federal Deposit Insurance Corp. will start mailing out checks to customers for their insured deposits within 48 hours. Those with amounts over the FDIC’s limits of $100,000 per person, per insured institution, will receive payments as the assets of the bank are sold. Some won’t get all their money back.

How can I tell if my bank is on the verge of failing?

If you’re comfortable with financial statements, take a look at the FDIC’s Web site, which publishes detailed financial information reported by lenders at http://www.fdic.gov under “Bank Find.” Similar data for credit unions are available at the National Credit Union Administration’s site at www.ncua.gov.

Beyond that, there are various ratings services that grade the safety and soundness of financial institutions. Bankrate.com and BauerFinancial.com, for example, have five-star rating systems that grade financial institutions on their financial health. The more stars, the better.

Keep in mind that even if you have money in a bank with low ratings, your deposits should still be safe. “As long as you’re within the FDIC insurance limits, there’s absolutely nothing for you to worry about,” says FDIC spokesman David Barr. “During our entire history, not a single person has ever lost a penny of insured money.”

I have more than the $100,000 in my bank. How can I extend my FDIC insurance coverage?

Savers can boost coverage at one insured bank by opening deposit accounts in different ownership categories, such as retirement accounts (which are insured up to $250,000), joint accounts and revocable trusts. The FDIC on Friday posted new rules to make it easier for savers to get insurance coverage by using revocable-trust accounts. Previously, account owners could only add certain “qualified” beneficiaries, who were insured up to $100,000 each; the new rule allows depositors to name anyone as a beneficiary.

Big savers can also deposit their money with a bank that participates in the Certificate of Deposit Account Registry Service, or CDARS. The deposit-placement service disperses the funds in individual CDs under $100,000 in member banks. A single depositor can place up to $50 million and have it all covered.

Consumers can use the FDIC’s EDIE the Estimator program at www.fdic.gov/edie to determine if their deposits are within coverage limits.

Will my deposits continue to earn interest if my bank is seized?

If the bank is bought, then it is up to the acquiring bank to determine whether it wants to maintain the current interest rates. If the interest rate is lowered, you may withdraw insured funds without penalties — even if your money is locked up in a long-term certificate of deposit. If there’s no buyer, the interest stops accruing on the date of the bank failure.

If you have brokered CDs, you may stop earning interest when the bank is seized by the government — unless the deposits are bought by a new bank. Brokered CDs at WaMu, for example, will continue to earn interest because they’re now part of J.P. Morgan. But deposits in brokered CDs at IndyMac Bank stopped earning interest when that bank failed.

Does the FDIC have enough money to cover insured deposits?

The FDIC has $45 billion in its coffers to cover insured deposits. If the cost of future bank failures exceeds that amount, then the FDIC can draw on other resources to protect depositors. Indeed, the FDIC is looking at raising the rates that it charges the banks it insures as a way to bring in additional funds. The FDIC can also draw on lines of credit with the Treasury Department — something it last did in early 1991, although it paid back any borrowed funds with interest by mid-1993.

WSJ Business – September 27,2008

Başarıya aç İngiliz basını tarafından “vahşi İskoç” olarak adlandırılan Andy Murray, bana sorarsanız usta bir sanatçı. Hassas dokunuşları ile en hızlı topları bile net arkasına düşürebilen, yaratıcılığı ile oyununu her an yenileyen genç tenisçi, Amerika Açık Tenis Turnuvası’nda izleyiciyi yeteniğiyle olduğu kadar zekasıyla da büyüledi. Wimbledon rüzgarının estiği topraklarda yetişen Murray’nin, İngilizler’e zaman zaman ters gelen hafif melankolik, başına buyruk halleri, yüksek beklentilere göğüs germiş zorlu bir kariyerin sonucu.

Murray’i tanımaya, çoğu başarılı erkeğin arkasında beliren anne figüründen başlayalım. Kendisi de birçok başarıya imza atmış profesyonel bir tenis oyuncusu olan Judy Murray, oğluna anne şevkati ve desteğinden çok daha fazlasını verebilmiş. Oğulları Andy ve Jamie büyürken İskoç tenis milli takımının koçluğunu yürüten Judy, Andy’nin gelişiminde duygusal bir anneden çok mantıklı bir yol gösterici rolünü üstlenmiş. 3 yaşından beri tenis oynayan Andy, annesinin ilk başlarda oyununu beğenmediğini söylerken annesi, oğlunun tenisle içgüdüsel bağını 7 yaşında kurabildiğini, bundan önce çok da umut vadetmediğini itiraf ediyor.

Gelelim büyük kardeş, ezeli rakip Jamie’ye. İngiliz basını Andy’den agresif ve itici olarak bahsederken, yakışıklı ağabey Jamie’ye pek toz kondurmuyor. Şimdilerde karışık çiftlerde mücade eden Jamie, 11 yaşında Andy’e ilk defa bir turnuvada yenildiğinde bugünkü sempatik ve şakacı tavrını koruyamamış; zafer sarhoşu kardeşinin eline bir yumruk indirerek Andy’nin sol elinde, izi bugüne dek kalan yarayı açmış.

2003 yılında yaşıtı Nadal, dünyanın en iyi 50 oyuncusu arasına girmiş, Carlos Moya ile raket sallarken, Andy hala ağabeyi Jamie ile antrenman yapıyordu. Oyuncunun İspanya’ya gitme kararı işte bu şekilde gelişti. Britanya’nın tenisten sorumlu kolu Lawn Tennis Association (LTA)’dan destek alamayan Andy, Barselona merkezli Sanchez-Casal Academy’e giderek o zamana kadar uzak olduğu toprak kortta, ailesinden uzak bir mücadeleye girişti. O günlere geri baktığında teniste başarılı olmak isteyen her oyuncunun toprak kortu öğrenmesi gerektiğini söyleyen Andy, İspanya günlerinin duygusal olarak güçlenmesinde de rol oynadığını belirtiyor.

İspanya’da kendinden büyüklerle oynayarak hızlı topları karşılamayı ve topa nasıl vurması gerektiğini öğrenen Andy, 2004’te gençler US Open’ını kazanarak kendisine yapılan yatırımların boşa olmadığını kanıtladı. 2006 yılında LTA kıymetli oyuncusunu geri kazanma amaçlı, Andre Agassi ve Andy Roddick’in pahalı koçu Brad Gilbert ile anlaştı. Gilbert ile geçirdiği 16 ay sonunda Andy dünya sıralamasında 8. sıraya yükseldi. Fakat aralarındaki ilişki pürüzsüz bir ortaklıktan çok, uyumsuz bir arkadaşlıktı. 2007 Avusturalya Açık Murray-Nadal karşılaşmasında, Andy’nin Gilbert’e bağırarak “bana hiçbirşey öğretmedin dangalak” demesi ikili arasındaki gerginliği ifşa ettti. Aralarındaki yaş farkı, Gilbert’ın ilk defa Amerikalı olmayan bir oyuncuya koçluk yapıyor olması ve dedikodulara göre Andy’nin video oyunlarına düşkünlüğü sonucu Andy ve ailesi 2008 yılı başında Gilbert’ın işine son verdi.

Andy artık, “Murray Takımı” adı altına topladığı bir ekiple çalışıyor. Şu ana kadar hep yanında olan babası, annesi, teyzesi ve amcası haricinde takımda, kondüsyon uzmanları Matty Little ve Jez Green, fizyoterapist Andy Ireland, eski tenis oyuncusu Pat Cash’in 3 yıl önce Murray’e uygun gördüğü koç Miles Maclagan, menejer Patricio Apey, PR uzmanı Stuart Higgins ve website sorumlusu Rob Stewart bulunuyor. Tabi Brad Gilbert’ın Andy’nin zamanını çalmakla suçladığı Kim Sears’ı da unutmamak lazım. Britanya kadın tenisinin baş koçu Nigel Sears’ın kızı Kim, Andy’nin uzun süreli kız arkadaşı.

Geçen bir yılda Murray’nin hafif çelimsiz vücudu şekillendi, güç ve dayanıklılık kazandı. Matty Little kontrolünde yaptığı egzersizlerle 9 pound kas kazanan Andy, 18 aydır yoga yapıyor. Genç tenisçi, en son Amerika Açık’da Nadal’ı kesintili olsa da 4 sette yenerek dayanma gücünün arttırdığını kanıtladı. Murray’nin sanatını tam anlamıyla göstermesi biraz zaman alacak. Drop shotları çok iyi kullansa da servisini güç ve teknik açısından geliştirmesi gerek. Mükemmel backhand inin yanında forehandi hala güçlü bir silah değil.

74 yıldır tek erkeklerde, 31 yıldır tek bayanlarda grand slam şampiyonu çıkaramayan Britanya tenisi şimdiye kadar mesafeli olduğu Murray’i kucaklayabilecek mi bilinmez, ama saha dışında utangaç, oyunda ise yenmeye odaklanmış bu genci izlemek büyük bir keyif.

14 Eylül 2008 tarihinde Spor Stüdyosu‘nda yayımlandı.

Bundan 6 ay önce, henüz Demokrat ve Cumhuriyetçi adaylar kesinleşmemişken, NYTimes gazetesinin internet sitesinden yayınladığı seçmen röportajlarını izliyordum. Aday seçimleri hakkındaki sorulara Cumhuriyetçi seçmenlerin verdiği cevaplar şaşırtıcı, hatta korkutucuydu. Son 1,5 yıldır ciddi bir ekonomik kriz içinde bulunan Amerika’da kendini Cumhuriyetçi olarak adlandıran seçmenlerin çoğu asla kürtaj yanlısı bir adaya oy vermeyeceklerini söylüyor, ekonomik eşitsizlik, yükselen enflasyon ve Irak savaşı gibi konuları ikinci plana atıyorlardı. “Bir kadının bebeği hakkında verdiği çok özel ve kişisel karar nasıl olur da yaşları 7’den 70’e değişen politik bireylerin başkan adayı seçimini etkileyebilir ?” diye düşünürken Cumhuriyetçiler, başkan yardımcılığına gazeteler tarafından “hristiyan, tutucu ve kürtaj karşıtı” olarak tanımlanan Sarah Palin’i getirdi. Bu yazı, ahlak meraklısı Cumhuriyetçiler’i sorgularken Palin fenomenini değerlendirmeye bir teşebbüs.

Cumhuriyetçi partinin güzel, erdemli ve dinine sadık Palin’i başkan yardımcısı koltuğuna oturtmasının en önemli nedenlerinden biri, henüz Barrack Obama’ya ısınmamış Hillary Clinton yandaşlarının oylarını toplayabilmek. Daha önce 10.000 kişilik Wasilla şehrinin belediye başkanlığını yürütmüş, 1,5 yıldır da Alaska valiliğini sürdüren Palin rakiplerine kıyasla acemi bir politikacı. Cumhuriyetçiler için ise bu çok da önemli değil; Palin’in de şimdiki başkan George Bush gibi işi yıllar içinde, deneye yanıla öğreneceğini düşünüyorlar. Tanıtım konuşmasında Palin, kendisine tamamen zıt politik görüşleri olan Clinton’ı överek, Beyaz Saray’da onun açtığı yoldan gideceğini açıkladı. Cumhuriyetçiler, adaylığı süresince Clinton’a saldırarak, elde ettiği her başarıyı kadın olmasına bağlarken, New Hampshire’da seçim öncesi ağlaması duygusal sömürü olarak yorumlanmıştı, kadınların sözde çekiciliğini şimdi kendi avantajlarına çevirmek istiyorlar. McCain, Barrack Obama ve Joseph Biden’ı Hillary Clinton’a tercih etmiş Demokratlar karşısına eski Alaska güzeli, 5 çocuk annesi, profesyonel koşucu ve Alaska valisi “süper kadın” Palinle çıktı. Bu hareketiyle yenilikçi olduğunu savunan McCain, Hillary Clinton’ın başarısını cinsiyetine indirgemekle kalmıyor, seçmenleri de politikadan uzaklaştırarak göstermelik kadın savunuculuğuyla cezbetmeye çalışıyor.

Palin aşırı tutuculuğu ile Cumhuriyetçi partinin kontrolünü elinde bulunduran Hristiyan sağcıları da mutlu eden bir seçim. Partinin tutucu tabanı, McCain’e yakınlığı ile bilinen Senatör Joseph Lieberman’ı kürtaja olumlu bakması yüzünden başkan yardımcılığına uygun görmedi. Palin ise görüntüde çok uygun bir profil çizmiş olmalı ki hakkında ne McCain ne de parti üyeleri gerekli araştırmayı yapmadı. Bir NYTimes haberine göre Palin hakkında araştırma yapması için görevlendirilen kişiler, McCain’in kararını açıkladığı günden bir önceki gün Alaska’ya gelmişler.  Halka dürüstlüğü ve çalışkanlığı ile lanse ettiği yeni başkan yardımcısı hakkında çok az şey bilen McCain, bir haftadır Palin hakkında çıkan skandalları temizlemekle uğraşıyor. Palin’in 17 yaşındaki bekar ama hamile kızının içki şişeleriyle çektiği fotoğraflar internette dolaşırken, Palin şimdiden OK ve US Weekly gibi magazin dergilerinin baş sayfasında boy gösteriyor. McCain tarafından devlet bütçesi harcamalarında gösterdiği tasarruf ile övülen Palin’in 6.700 kişilik bir kasaba için 27 milyon ABD doları federal fon harcadığı da ortaya çıktı.

Başkan seçilmesi durumunda 72 yaşındaki McCain’in yardımcısı Sarah Palin olacak. Hiçbir uluslarası politika deneyimi bulunmayan, ulusal politikaya gelince daha birkaç ay öncesine kadar “başkan yardımcısının görevi nedir ki ?” diye soran Palin, McCain sağlık nedenleriyle görevini bırakmak zorunda kalırsa Amerika’nın başkanı olacak. O zaman bu koca ülkeyi 17 yaşında çocuk, sonrasında kariyer yapan “süper kadınlar” ve en büyük korkuları kürtaj olan anneanneler sararsa şaşırmamak lazım.

16 Eylül 2007 tarihinde Radikal Genç‘te yayımlandı.